start doradztwo

doradztwo

W ramach projektu SIRMAplus oferujemy przedstawicielom opolskiego sektora publicznego: samorządów lokalnych i jednostek organizacyjnych gmin i powiatów oraz organizacji pozarządowych, także liderom lokalnym bezpłatne doradztwo w przygotowaniu i realizacji projektów teleinformatycznych, projektów szkoleniowych i innych związanych z rozwojem społeczeństwa informacyjnego oraz wykorzystaniem rozwiązań ICT dla rozwoju lokalnego - w szkołach, bibliotekach i różnorodnych publicznych punktach dostępu do Internetu w województwie mazowieckim.

Jeśli uczestniczysz w projekcie wdrażającym e-usługi publiczne, budujesz sieć lub telecentrum, starasz się o środki programów operacyjnych - w ekspertach projektu SIRMAplus znajdziesz doradcę i merytoryczne wsparcie na co dzień!

Odpowiemy na Państwa pytania, wskażemy źródła wiedzy i sposoby rozwiązania Państwa konkretnych problemów. Gotowi jesteśmy także przyjechać do Państwa i na miejscu przeprowadzić spotkanie lub szkolenie. W celu zorganizowania wizyty doradczej prosimy o kontakt z Arturem Krawczykiem, tel. 502 357 587, e-mail: a.krawczyk@mwi.plzadaj pytanie on-line.

zadaj pytanie on-line

doradztwo

Jakie są założenia dokumentu i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia?

Opublikowana w czerwcu 2005 roku strategia "i2010-Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia" wspiera otwartą i konkurencyjną gospodarkę cyfrową oraz akcentuje rolę ICT jako czynnika wspierającego integrację społeczną wykluczonych społecznie.

W dokumencie Komisja zaproponowała 3 priorytety europejskiej polityki w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego i mediów. Najważniejsze założenia to:
1.    ukończenie jednolitej europejskiej przestrzeni informacyjnej wspierającej otwarty i konkurencyjny rynek wewnętrzny w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego i mediów;
2.    wzmocnienie innowacji i inwestycji w pracach badawczo rozwojowych nad ICT, mające na celu wspieranie wzrostu oraz tworzenie nowych i lepszych miejsc pracy;
3.    stworzenie integracyjnego europejskiego społeczeństwa informacyjnego, które przyczyni się do wzrostu i powstawania nowych miejsc pracy w sposób zgodny z zasadami zrównoważonego rozwoju, stawiając na pierwszym miejscu lepszy poziom usług publicznych i jakość życia. 

Jakie dokumenty planistyczne określają rozwój społeczeństwa informacyjnego w Polsce?

Najważniejszym dokumentem regulującym rozwój społeczeństwa informacyjnego w Polsce jest Strategia rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Polsce do roku 2013. Rozwój społeczeństwa informacyjnego w Polsce został nakreślony w Planie Informatyzacji Państwa na rok 2006 (Dz.U.06.147.1064) i doprecyzowany w Planie Informatyzacji Państwa na lata 2007-2010 (Dz.U.07.61.414).

W Polsce istnieją także ustawy i rozporządzenia regulujące rynek usług telekomunikacyjnych.
1.    Ustawa o podpisie elektronicznym z dnia 18 września 2001 r. (Dz.U.01.130.1450)
2.    Ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne z dnia 17 lutego 2005 (Dz.U.05.64.565)
3.    Ustawa o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach z dnia 14 lipca 1983 r. (Dz.U.06.97.673)
4.    Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U.00.98.1071)
5.    Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną z dnia 18 lipca 2002 r. (Dz. U. 2002 nr 144 poz. 1204)
6.    Ustawa o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U.01.112.1198)
7.    Ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych z dnia 20 lipca 2007 r. (Dz.U.07.68.449)
8.    Ustawa o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U.02.101.926)
9.     Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2007r. w sprawie warunków udostępniania formularzy i wzorów dokumentów w postaci elektronicznej (Dz.U.2007.151.1078)
10.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (Dz.U.05.212.1766)
11.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w formie elektronicznej (Dz.U.05.214.1781)
12.    Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 września 2005 r. w sprawie warunków organizacyjno - technicznych dostarczania dokumentów elektronicznych podmiotom publicznym (Dz. U.05.200.1651)
13.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 listopada 2006 r. w sprawie sporządzania i doręczania pism w formie dokumentów elektronicznych (Dz.U.06.227.1664)
14.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 października 2006r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z dokumentami elektronicznymi (Dz.U.06.206.1518)
15.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 października 2007 r. w sprawie niezbędnych elementów struktury dokumentów elektronicznych (Dz.U.07.206.1517)
16.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 listopada 2006r. w sprawie wymagań technicznych formatów zapisu i informatycznych nośników danych, na których utrwalono materiały archiwalne przekazywane do archiwów państwowych (Dz.U.06.206.1519)
17.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz.U.07.10.68)
18.    Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów powiatu (Dz.U.98.160.1074)
19.    Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych (Dz.U.99.112.1319)
20.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentacji przetwarzania danych osobowych oraz warunków technicznych i organizacyjnych, jakim powinny odpowiadać urządzenia i systemy informatyczne służące do przetwarzania danych osobowych (Dz.U.04.100.1024)
21.    Konwencja Nr 108 Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (Dz.U.03.3.25)
22.    Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz. Urz. WE L281 z 23 listopada 1995 r.)

W dniu 3 listopada 2009 r. Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wraz z autopoprawkami. W dniu 8.01.2010 r. został przekazany do Prezydenta i Marszałka Senatu rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw.

Czy gminy mają obowiązek posiadania dokumentów strategicznych określających rozwój teleinformatyki w gminie?

Gmina jest podstawową jednostką samorządu terytorialnego i do jej zakresu należą wszystkie sprawy publiczne na poziomie lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do obowiązków gminy należy m.in.: zaspokajanie potrzeb wspólnoty samorządowej tworzonej przez mieszkańców gminy. Ustawowo przewidziano opracowanie narodowej strategii rozwoju regionalnego oraz strategii rozwoju województwa, co związane jest z faktem, że gmina jest zbyt małą jednostką, aby koniecznym było szczegółowe opracowanie. Gminy nie mają na dzień dzisiejszy obowiązku posiadania dokumentów określających rozwój społeczeństwa informacyjnego na swoim terenie, niemniej należy się spodziewać że sytuacja ta się zmieni w momencie kiedy wejdzie w życie ustawa o wspieraniu i rozwoju usług telekomunikacyjnych będąca przedmiotem prac komisji sejmowych.

Mimo braku obowiązku przygotowywania dokumentów strategicznych w zakresie społeczeństwa informacyjnego przez jednostki samorządu terytorialnego do kompetencji rad gminy należy jednak uchwalanie programów gospodarczych, które w krótkiej perspektywie czasowej powinny być uszczegółowieniem strategii rozwoju województwa. W niektórych dokumentach  określających wizję rozwoju gminy np. strategie czy plany rozwoju lokalnego znajdują się zapisy dotyczące stanu informatyzacji oraz kierunków rozwoju społeczeństwa  informacyjnego na obszarze gminy.

Istnieją jednak przykłady gmin np. Pruszków, Wołomin, które zdecydowały się na opracowanie dokumentu Lokalnej Agendy Cyfrowej wyznaczającej priorytety rozwoju gminy pod wpływem informatyzacji oraz minimalizacji wykluczenia cyfrowego. W ramach programu realizowanego przez Fundację Wspomagania Wsi e-Vita zostały opracowane strategie informatyzacji gmin biorących udział w projekcie pozwalając tym samym na programowanie rozwoju gminy pod wpływem technologii informacyjno – komunikacyjnych.

Co to jest lokalna Agenda Cyfrowa - kto ją tworzy i opracowuje?

Lokalna Agenda Cyfrowa [LAC]  jest strategicznym planem na rzecz rozwoju społeczeństwa informacyjnego w gminach, miastach i regionach, a jej idea zrodziła się podczas konferencji EISCO  która odbyła się w Krakowie w 2005 r. Podczas Światowego Szczytu Miast i Samorządów w Bilbao (Hiszpania) w 2005 r.  przyjęto LAC, bazującą na Lokalnej Agendzie i2010 oraz zobowiązaniach do jej wdrożenia z uwzględnieniem specyfik lokalnych. Lokalna Agenda Cyfrowa ma służyć jako światowy instrument:

  • walki z wykluczeniem cyfrowym,
  •  wdrażania inicjatyw e-integracji,
  •  nowych sposobów uczestnictwa (partycypacji) w podejmowaniu decyzji (tworzeniu polityk) na szczeblu lokalnym.

W kwietniu 2007 r., na konferencji EISCO w Hämeenlina (Finlandia) przyjęto manifest w sprawie lokalnej agendy cyfrowej, ustanawiający pięć obszarów cyfrowych i 28 celów będących priorytetami tworzenia agendy. Głównymi podmiotami i katalizatorami Lokalnej Agendy Cyfrowej są samorządy lokalne (gminy, powiaty, okręgi, prowincje, hrabstwa, itd.) oraz ich aktualni i potencjalni partnerzy zainteresowani dostarczaniem usług bazujących na ICT w obszarach, w których działają: inne administracje zapewniające usługi administracyjne i inne obywatelom i przedsiębiorstwom (np. izbom handlowym i lokalnym stowarzyszeniom przedsiębiorców, inspekcjom i dostawcom usług zdrowotnych, zdecentralizowanej administracji państwowej, straży pożarnej, lokalnym bankom i lokalnym firmom świadczącym podstawowe usługi użyteczności publicznej, organizacjom pozarządowym i wolontariatowi realizującym usługi socjalne, kulturalne i edukacyjne, lokalnym sieciom i organizacjom obywatelskim działającym w obszarze ochrony środowiska związanym z tym procesem, jak np. Agenda 21).

Należy jednak podkreślić, że wprawdzie lokalna agenda cyfrowa to przede wszystkim proces „u podstaw” obejmujący interesariuszy publicznych i prywatnych w lokalnym obszarze czy społeczności, ale trudno byłoby jej przetrwać i osiągnąć swe cele bez silnych relacji i zaangażowania administracji regionalnej i regionalnych /lokalnych agencji rozwoju. Charakter administracji regionalnych różni się w zależności od kraju UE, wszystkie one mają jednak dwie podstawowe funkcje:

  • koordynowania zasobów i programów rozwoju w swoim regionie;
  • zarządzania ważnymi funduszami i programami z różnych źródeł, w szczególności regionalnymi programami operacyjnymi w ramach unijnego programu funduszy strukturalnych.

Podczas ostatniej konferencji EISCO 2008 w Neapolu (Włochy) uzgodniono tzw. „mapę drogową” LAC, bazującą na  trzech głównych instrumentach:

•    Plan lokalnej agendy cyfrowej, który każdy samorząd lokalny (lub grupa samorządów lokalnych) poddaje dyskusji i zatwierdza przez swoje zwykłe organy decyzyjne, jako część swoich głównych działań. Plan powinien bazować w miarę możliwości na trzyletnim programie, który wyraźnie rozróżnia te działania, które są opracowywane i finansowane ze środków wewnętrznych i te, które wymagają partnerstwa i /lub wsparcia zewnętrznego;

•    Pakt lokalnego społeczeństwa informacyjnego, który każdy samorząd lokalny promuje na swoim obszarze i który jest adresowany konkretnie do lokalnych dostawców usług elektronicznych. Głównymi celami Paktu są: z jednej strony stworzenie jednego punktu dostępu w sieci do lokalnych usług elektronicznych (strategia „jednego okienka” (one-stop-shop), a z drugiej usamodzielnienie lokalnych dostawców technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) i treści poprzez stworzenie sieci współpracy, w szczególności jeśli chodzi o stworzenie infrastruktury szerokopasmowej i usług podstawowych dla rozwoju usług cyfrowych dla obywateli oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MSP).   

•    Forum z udziałem obywateli i lokalnych interesariuszy, z wykorzystaniem aplikacji Web 2.0, celem informowania, promowania i dyskutowania z nimi na temat priorytetów ustalonych w lokalnej agendzie cyfrowej i postępów w ich realizacji oraz celem stworzenia stałego instrumentu uzyskiwania informacji zwrotnych od obywateli na temat funkcjonowania lokalnych usług elektronicznych (e-partycypacja).

Więcej informacji o Lokalnej Agendzie Cyfrowej można znaleźć w publikacji „W stronę europejskiego modelu lokalnej agendy cyfrowej” zamieszczonej w Bibliotece e-Rozwoju.

Czy inicjatywa i2010 jest kontynuacją programów eEurope? Po eEurope 2005 miał pojawić się eEurope 2010, jednak powstało i2010. Czy zatem jest to to samo, czy eEurope zakończyło się na 2005 a i2010 jest nowym programem?

Dokument „i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia” powstał w połowie 2005 roku i jest dostępny w języku polskim Bibliotece e-Rozwoju w katalogu Publikacje w dziale Społeczeństwo informacyjne. Został opracowany w wyniku prac nad rewizją Strategii Lizbońskiej, przeprowadzoną w związku z niezrealizowaniem jej założeń przewidzianych na lata 2000-2005 i jako taki stanowi kolejny po eEurope2005 dokument strategiczny Unii Europejskiej w zakresie rozwoju społeczeństwa informacyjnego. Tzw. Raport Koka na temat realizacji zadań Strategii Lizbońskiej odnoszących się do rozwoju społeczeństwa informacyjnego wskazał na szereg problemów i barier w osiąganiu celów lizbońskich. Dlatego W lutym 2005 roku na szczycie Rady Europejskiej podjęto fundamentalne decyzje dotyczące „nowego początku” Strategii Lizbońskiej, które odnosiły się bezpośrednio do krytycznych ustaleń raportu Koka. Zasadnicza rewizja założeń strategii polegała na koncentracji działań państw członkowskich i instytucji europejskich na zapewnieniu warunków do wzrostu gospodarczego i poszerzania rynku pracy, m.in. poprzez wzrost i poprawę inwestycji w badania i rozwój; pobudzenie innowacji, wykorzystanie ICT oraz zrównoważone wykorzystanie zasobów, a także przyczynienie się do rozwoju silnej europejskiej bazy przemysłowej.

W konsekwencji tej zmiany w czerwcu 2005 roku Komisja Europejska przedstawiła nowe szczegółowe ramy strategiczne w ramach dokumentu „i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia”, redefiniujące cele i zadania wyznaczone w dokumencie eEurope 2005 – an Information Society for All z maja 2002 roku. Podstawową diagnozę zdefiniowano w niej zgodnie z ustaleniami raportu Koka. Strategiczne ramy i2010 wpisują się w założenia wyznaczone w 2000 r. przez Strategię Lizbońską, która wśród pięciu obszarów działania wymienia dążenie do rozwoju gospodarki opartej na wiedzy – budowę społeczeństwa informacyjnego oraz zwiększenie nakładów na badania i rozwój. Stanowi on jednocześnie kontynuację pierwszego programu realizującego założenia Strategii Lizbońskiej – eEurope 2005. Dokument i2010 opracowany przez Komisję Europejską wyznacza trzy priorytety rozwoju społeczeństwa informacyjnego w krajach Unii Europejskiej do roku 2010:

  • ukończenie jednolitej europejskiej przestrzeni informacyjnej wspierającej otwarty i konkurencyjny rynek wewnętrzny w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego i mediów,
  • wzmocnienie innowacji i inwestycji w badania nad ICT, mające na celu wspieranie wzrostu oraz tworzenie nowych i lepszych miejsc pracy,
  • stworzenie integracyjnego europejskiego społeczeństwa informacyjnego, które przyczyni się do wzrostu gospodarczego i powstawania nowych miejsc pracy w sposób zgodny z zasadami zrównoważonego rozwoju, stawiając na pierwszym miejscu lepszy poziom usług publicznych i jakość życia.

Strategia i2010 - diagnozując zapotrzebowanie na innowacje w zakresie wykorzystania ICT dla rozwoju krajów członkowskich (organizacyjne, procesowe, technologiczne) zwróciła uwagę władz publicznych krajów członkowskich Unii Europejskiej na deficyt innowacyjnego podejścia w działaniach na rzecz rozwoju. Pełną diagnozę zagadnienia przedstawiono w tzw. raporcie Aho.

Jakie są możliwości sfinansowania szkoleń dla nauczycieli, które pozwolą im nabyć umiejętności w zakresie wykorzystania komputerów i Internetu w edukacji dzieci i młodzieży?

W celu podniesienia poziomu wiedzy nauczycieli możliwa jest realizacja projektu z działania 9.4 PO KL -Wysoko wykwalifikowane kadry systemu oświaty. W ramach działania istnieje możliwość sfinansowania m.in.
•    Studiów podyplomowych, kursów kwalifikacyjnych i doskonalących dla nauczycieli w zakresie zgodnym z lokalną i regionalną polityką edukacyjną (w tym przygotowanie do nauczania drugiego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć).
•    Studiów podyplomowych, kursów i szkoleń oraz inne formy podwyższania kwalifikacji pracowników placówek kształcenia ustawicznego, praktycznego i doskonalenia zawodowego oraz instruktorów praktycznej nauki zawodu.
•    Studiów wyższych oraz kursów kwalifikacyjnych dla nauczycieli zainteresowanych podwyższeniem lub uzupełnieniem posiadanego wykształcenia.
•    Studiów podyplomowych i kursów doskonalących dla nauczycieli i pracowników administracji oświatowej w zakresie organizacji, zarządzania, finansowania oraz monitoringu działalności oświatowej.
•    Programy przekwalifikowania nauczycieli szkolnych w związku ze zmieniającą się sytuacją demograficzną (niż szkolny) w kierunku kształcenia ustawicznego (osób dorosłych).

Kilka lat temu powstały w obiektach gminnych punkty dostępu do Internetu. Czy istnieje możliwość, by samorząd zatrudnił pracowników, dla których podstawowym obowiązkiem byłaby edukacja w tych punktach? Czy są możliwości finansowania takich przedsięwzięć

Jeżeli punkty dostępu do Internetu zostały sfinansowane z środków Unii Europejskiej to gminy zobowiązane są zapewnić trwałość projektu [w zależności od źródła finansowania przez okres od 2 do 5 lat]. Możliwości sfinansowania personelu który miałby za zadanie opiekować się pracownią i pełnić rolę trenera daje realizacja projektu w oparciu o środki działania 9.5 PO KL - Oddolne inicjatywy edukacyjne na obszarach wiejskich. Jeżeli istnieje zapotrzebowanie na szkolenia komputerowe JST może złożyć wniosek, w ramach którego pokryje koszty trenera – pracownika pracowni i jednocześnie zapewni finansowanie umożliwiające przeprowadzenie szkoleń dla użytkowników pracowni.

Czy w ramach PO KL można przeprowadzać kursy językowe i szkolenia komputerowe?

Przeprowadzenie kursów językowych i szkoleń komputerowych jest możliwe z kilku działań w ramach PO KL , m.in. 9.5 PO KL Oddolne inicjatywy edukacyjne na obszarach wiejskich oraz 8.1.1 PO KL Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw. Należy wskazać, że przeprowadzenie odpowiedniej formy szkoleniowej powinno być uzasadnione analizą zapotrzebowania na szkolenie czy kurs.

Gdzie mogę znaleźć informacje o nauczaniu na odległość za pomocą komputera (e-learning)?

W polskich i zagranicznych zasobach Internetu istnieje wiele kursów e-learningowych. Szkolenia dedykowane związane z rozwojem nowoczesnych technologii można odbyć na portalu http://www.akademiaparp.gov.pl. Bogatą ofertę studiów on-line można znaleźć na stronach http://www.studiaonline.info

Co oznacza pojęcie e-inclusion (e-integracja), które często pojawia się w opracowaniach SMWI? Czy należy to rozumieć jako wykluczenie cyfrowe?

Grupa Doradcza eEuropa, koordynowaną przez  Daniela Kaplana zaproponowała następującą definicję e-Integracji „e-Integracja odnosi się do efektywnego uczestnictwa jednostek i społeczności we wszystkich wymiarach społeczeństwa opartego na wiedzy i gospodarki poprzez dostęp do ICT [ang. Information and Communication Technologies, pl. Technologie informacyjno komunikacyjne], możliwy dzięki usunięciu barier oraz chęci i gotowości do czerpania korzyści społecznych z takiego dostępu. Oprócz tego, e-Integracja dotyczy stopnia, w jakim ICT przyczyniają się do wyrównania szans i promocji uczestnictwa w społeczeństwie na wszystkich szczeblach (np. relacji społecznych, pracy, kultury, uczestnictwa politycznego, itd.”. W podręczniku Instytutu Perspektywicznych Studiów Technologicznych znaczenie e-Integracji jest definiowane jako "wszelkie wysiłki sektora publicznego i prywatnego, społeczeństwa obywatelskiego i społeczności technologicznej poświęcone rozwojowi i wykorzystaniu ICT w celu podjęcia kwestii wykluczenia społecznego w każdym aspekcie; stworzenia nowych możliwości dla integrującego równouprawnienia i rozwoju poprze z ICT, oraz zapobiegania powstawaniu nowych wykluczeń spowodowanych wprowadzeniem ICT.”

Źródło:

e-Inclusion: New Challenges and Policy Recommendations, D. Kaplan (red), 2005, s. 7  

http://ec.europa.eu/information_society/eeurope/2005/doc/all_about/kaplan_report_einclusion_final_version.pdf

e-Integracja: od wizji do działania, A. Bianchi, S. Barrios, M. Cabrera, R. Cachia, R. Compañó, N. Malanowski, Y. Punie, G. Turlea, D. Zinnbauer i C. Centeno, IPST, (polskie tłumaczenie) Tarnów 2007, s. 5. http://www.sirma.pl/c/portal/layout?p_l_id=PUB.1.471

Skąd można czerpać informacje nt. projektach powodujących zmniejszenie wykluczenia cyfrowego?

Informacje o realizowanych projektach, które przyczyniają się do minimalizacji wykluczenia cyfrowego można czerpać ze stron Władzy Wdrażającej Programy Europejskie – działanie 8.3 PO IG: http://www.wwpe.gov.pl

Jakie wymagania musi posiadać strona internetowa aby była dostępna, użyteczna dla niepełnosprawnych?

Szczegółowe wymagania dotyczące budowy stron zawierają odpowiednie standardy i zalecenia Rekomendacje W3C WAI
•    WCAG - Web Content Accessibility Guidelines ( Wytyczne dotyczące dostępności treści internetowych).
•    ATAG - Authoring Tool Accessibility Guidelines (Wytyczne dotyczące dostępności narzędzi autorskich).
•    UAAG - User Agent Accessibility Guidelines (Wytyczne dotyczące dostępności klienta użytkownika).
oraz
•    PAS78 - specyfikacja opublikowana przez British Standards Institution.
•    UWEM - Unified Web Evaluation Methodology. Metodologia ewaluacji dostępności stron internetowych.


Wśród poszczególnych elementów należy wskazać m.in. możliwość powiększania czcionki, podpisywanie zdjęć itp.

Co to jest wykluczenie cyfrowe/ przepaść cyfrowa?

W dobie rozwoju ICT do czynienia z marginalizacją określonych grup społecznych, można w tym przypadku mówić o wykluczeniu cyfrowym (ang. digital divide). Wykluczenie cyfrowe jest jednym z istotniejszych zagrożeń dla osób żyjących w społeczeństwie w którym umiejętność korzystania z nowych technologii odgrywa ważną rolę. „Należy je rozumieć dwojako. Po pierwsze, jako faktyczne (nie werbalne) wykluczenie polskiego społeczeństwa ze wspólnoty społeczeństw najbardziej rozwiniętych, tworzących globalne społeczeństwo informacyjne. Po drugie, jako podział polskiego społeczeństwa na dwie części – jedną uczestniczącą w globalnym społeczeństwie informacyjnym, a drugą wykluczoną z niego”. Wykluczenie cyfrowe należy pojmować jako „podział na tych, którzy mają dostęp do technologii informacyjnej i komunikacyjnej i potrafią z nich korzystać, i tych, którzy tego dostępu nie mają bądź nie potrafią z niego korzystać". Dominik Batorski wskazuje na zagadnienia odnoszące się do nierówności cyfrowych poruszane przez Paula DiMaggio i Eszter Hargittai „Po pierwsze, ważne są środki techniczne z jakich można korzystać – fakt posiadania dostępu, jakość wykorzystywanego sprzętu, oprogramowania, a także szybkość połączenia z siecią. Po drugie, ważnym wymiarem jest autonomia użycia – to czy użytkownik ma swobodę wykorzystywania Internetu – na przykład brak ograniczeń czasowych. W tym wypadku istotne jest także miejsce dostępu, a także ilość osób w tym miejscu korzystających. Trzecim wymiarem jest sposób wykorzystania Internetu – szczególnie istotna jest zdolność umiejętnego i efektywnego wykorzystania komputera i Internetu. W dalszej kolejności ważne jest wsparcie społeczne – dostępność innych osób, do których można się zwrócić o pomoc lub radę, a także ilość osób zachęcających jednostkę do korzystania z sieci. Nie należy też zapominać o znaczeniu umiejętności obsługi Internetu, najczęściej są one zdobywane w sposób nieformalny. Istotne są zarówno kompetencje techniczne, jak i kulturowe pozwalające na efektywne wykorzystywania Internetu. Należy zwrócić uwagę na przykład na umiejętności: sprawnego wyszukiwania informacji, oceny jej przydatności, przetworzenia i wykorzystania jej zgodnie z potrzebami, a także inne zdolności pozwalające czerpać większe korzyści z korzystania z Internetu.”  Poza wykluczeniem cyfrowym, czyli podziałem na tych którzy mają i nie mają dostępu do nowych technologii, mówi się również o cyfrowym podziale drugiego rzędu, którym Eszter Hargittai  nazywa zróżnicowanie umiejętności korzystania z komputerów i Internetu. Cyfrowy podział drugiego rodzaju  określa jako różnice w poziomie posiadanej wiedzy odnoszącej się do korzystania Internetu. „Cyfrowego podziału  nie da się bowiem zredukować do kwestii technologicznych. Kompetencje kulturowe (czyli określona wiedza)stanowią zasadniczy element „digital divide”. Potwierdzają to nieudane próby redukcji cyfrowego podziału, w trakcie których zajmowano się tylko kwestiami technologicznymi (zapewnianiem dostępu do Internetu), pomijając zupełnie kwestię potrzebnych do tego umiejętności.”  Omawiając kwestie wykluczenie cyfrowego warto skupić się nie tylko na zapewnieniu dostępu do komputerów i Internetu osobom zagrożonym wykluczeniem cyfrowym, ale również na umiejętnościach, wiedzy i kompetencjach niezbędnych dla efektywnego korzystaniu z nowoczesnych technologii informacyjno-komunikacyjnych. Wykluczenie cyfrowe, zarówno pierwszego jak i drugiego rzędu, ma istotny wpływ zarówno na społeczeństwo jak i na życie poszczególnych osób. I choć nie jest to podział generujący najważniejsze obecnie podziały społeczne, to nie można powiedzieć, że nie jest podziałem istotnym. „Jeśli jednak uznamy, że mamy do czynienia z nowym rodzajem stratyfikacji społecznej, to wtedy musimy uznać, że podział na podłączonych i niepodłączonych jest równie istotny jak podział klasowy społeczeństw Zachodu w XIX wielu albo system stanowy w średniowieczu.”  Karol Marks dzielił społeczeństwo kapitalistyczne na burżuazję i proletariat, podobnie Umberto Eco wskazuje nowa formę stratyfikacji społecznej, powstającej w społeczeństwie informacyjnym. „Według najbardziej pesymistycznych przewidywań ukształtuje się społeczeństwo podzielone na trzy klasy: na najniższym poziomie klasa proletariuszy nie mających dostępu do komputerów (a tym samym do książek) i uzależnionych całkowicie od przekazu audiowizualnego, czyli telewizji; na poziomie średnim drobnomieszczaństwo, które umie korzystać z komputera biernie (typowym przykładem jest urzędnik linii lotniczych sprawdzając na komputerze rozkład lotów i listy rezerwacji); wreszcie „nomenklatura” (w sowieckim znaczeniu), kto wie, jak wykorzystać komputer do wykorzystywania analiz, jak funkcjonują programy, jak odróżnić informacje wartościowe od takich, co niczego nie wnoszą” . Koncepcja Eco wskazuje, ze podziały klasowe mogą się jeszcze bardziej pogłębiać. Granicą, którą będzie wpływała na stratyfikację społeczną będzie opierała się na wiedzy oraz umiejętnościach obsługi nowoczesnych technologii informacyjnych. Zmodyfikowana koncepcję stratyfikacji przedstawia Ryszard Tadeusiewicz , który wyróżnia proletariat, cogitariat oraz digitariat. Proletariat jest pozbawiony dostępu do komputera i Internetu oraz jest wykluczony z pełnoprawnego udziału w społeczeństwie. Cogitariat tworzą jednostki, które, posiadają dostęp do komputera oraz Internetu, ale korzystają z niego w sposób bierny. Najwyższą w piramidzie stratyfikacji zaproponowanej przez Tadeusiewicza znajduje się digitariat, czyli jednostki, które mają dostęp do nowoczesnych technologii informacyjnych, ale także kreują informację, przetwarzają dane w cyberprzestrzeni. „Problem nierówności jest istotny, ponieważ znaczenie Internetu cały czas rośnie i szanse życiowe jednostek w coraz większym stopniu zależą od możliwości, a także umiejętności wykorzystania sieci. Osobom potrafiącym korzystać z Internetu łatwiej jest zdobyć pracę, gdyż z jednej strony mogą one same znaleźć zamieszczone w nim oferty, a z drugiej – pracodawcy często poszukują nowych pracowników tylko i wyłącznie przez sieć”.

 

Źródła:

  W.Cellary (red.), Polska w drodze do globalnego społeczeństwa informacyjnego. Raport UNDP o rozwoju społecznym, Warszawa, 2002  http://www.kti.ae.poznan.pl/specials/nhdr2002/ z dnia 20.11.2008 r.
  A. Szewczyk, Oblicza ubóstwa w społeczeństwie informacyjnym, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 151
  D. Batorski, Internet a nierówności społeczne, [w:] Studia Socjologiczne 2 (177) 2005,s.114
  D. Batorski, K. Olechnicki , Wprowadzenie do socjologii Internetu, [w:] Studia Socjologiczne, 3(186)/2007,s.11
  K. Pietrowicz, Nowa stratyfikacja społeczna? Digital Divide a Polska, [w:] L. H. Haber (red.), Społeczeństwo informacyjne. Wizja czy rzeczywistość?, tom II, Uczelniane Wydawnictwa Naukowo-Dydaktyczne AGH, Kraków, 2004, s. 257
  K.Pietrowicz, Nowa stratyfikacja społeczna? Digital Divide a Polska, [w:] L. H. Haber (red.), Społeczeństwo informacyjne. Wizja czy rzeczywistość?, tom II, Uczelniane Wydawnictwa Naukowo-Dydaktyczne AGH, Kraków, 2004, s. 256
  U. Eco Nowe środki masowego przekazu a przyszłość książki, [w:] M. Hopfinger (red) Nowe media w komunikacji społecznej XX wieku. Oficyna naukowa, Warszawa 2002, s. 539-540
  R. Tadeusiewicz, Społeczność Internetu,  AOW EXIT, Warszawa 2002, s. 285
  D. Batorski , Internet w Polsce. Niektóre społeczne aspekty korzystanie z nowych mediów, Studia Medioznawcze 3(22)/2005, s.48

Czym jest tzw. europejski model e-Zdrowia?

Europejski model e-Zdrowia w swoim podstawowym zakresie dotyczącym opieki zdrowotnej obejmuje:

  1. Szpitale, a w nich takie elementy jak:
    • Planowanie, – czyli rejestracja i przydział (rezerwacja) terminu dla pacjentów, oraz zarządzanie zasobami ludzkimi
    • Logistyka – w odniesieniu do produktów, sprzętu czy łóżek.
    • Systemy zarządzania informacją – głównie w oparciu o rozwiązania informatyczne. Tak zwana część biała (moduły ruch chorych, apteka, laboratorium, radiologia, odział czy apteczki oddziałowe)
    • Systemy zarządzania szpitalem - tak zwana część szara (zazwyczaj informatyczne moduły F-K, kadry-płace, itp.)
  2. Usługi sieciowe jak:
    • Powiązanie systemów szpitalnych z innymi takimi systemami w innych jednostkach. 
    • Telemedycyna, telekonsultacje
  3. Podstawową opiekę zdrowotną w zakresie:
    • Używania nowej technologii przez np. lekarzy domowych, farmaceutyków, czy stomatologów w zarządzaniu pacjentami oraz powiększaniu zasobu EHR.
  4. Opiekę domową:
    • Dostarczanie profesjonalnej opieki zdrowotnej wprost do domu pacjenta z wykorzystaniem najnowszych technologii np. medyczne portale internetowe.

Czy w ramach projektu SIRMAplus można otrzymać usługę polegającą na pomocy w przygotowaniu studium wykonalności, wniosku dla projektu społeczeństwa informacyjnego?

Zasady związane z doradztwem w projekcie SIRMAplus pozwalają na świadczenie usług doradczych w formie wizyt u zainteresowanych podmiotów a także w formie doradztwa on-line. Przedstawiciele zespołu projektowego mogą skonsultować dokument przygotowany przez samorząd, doradzić i zasugerować ewentualne zmiany które należałoby w dokumencie wprowadzić biorąc pod uwagę uwarunkowania konkursu w jakim składany będzie wniosek projektowy. Konsultacje prowadzone mogą być w sposób indywidualny jak również podczas spotkań organizowanych przez podmiot/podmioty przygotowujące dokumentację projektową.

Często w ramach swoich działań powołują się Państwo na przykłady dobrych praktyk. Czy są Państwo w stanie wskazać jakieś zasoby sieciowe, które mogą stanowić bazę wiedzy na temat realizacji projektów społeczeństwa informacyjnego w Polsce i w regionach

Informację o dobrych doświadczeniach projektowych europejskich jak i krajowych można znaleźć w Internecie pod następującymi adresami:

  • Portal eIntegracji http://www.e-inclusionawards.eu  
  • Portal eGovernment for Development  http://www.egov4dev.org
  • Europejski Portal Dobrych Praktyk  http://www.epractice.eu  
  • Portal Dobrych Praktyk eLearning i-AFIEL http://www.iafiel.gva.es
  • Development Gateway http://aida.developmentgateway.org
  • Portal projektu IRIS http://www.iris-europe.eu
  • ERIS@ Regional Hub http://www.ianis.net  
  • Best eEurope Practices Portal http://www.beep-eu.org
  • Good eHealth Portal http://www.good-ehealth.org   

Portal Dobrych Praktyk ICT http://www.iicd.org

Gdzie można znaleźć aktualne dane omawiające wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych w Polsce

W Polsce kilka instytucji prowadzi badania dotyczące wykorzystania technologii informacyjno – komunikacyjnych. Wśród dostępnych opracowań należy wymienić

Chcielibyśmy zwiększyć kontakt i możliwości załatwiania spraw z petentem drogą elektroniczną. Zainteresowanie póki co jest niemal zerowe. Dla urzędu jest to kłopot polegający na tym, że ani ilość petentów nie maleje, ani liczba spraw załatwianych przez

Usługi e-administracji zarówno w Polsce jak i w Europie nie cieszą się ogromnym zainteresowaniem wśród obywateli. Można jednak wskazać projekty kilka inicjatyw projektowych które przyczyniają się do ułatwienia kontaktu obywateli z JST. Wśród dobrych praktyk świadczenia e-usług przez JST można zaprezentować miasto Poznań. W celu usprawnienia możliwości realizacji usług przez petentów drogą elektroniczną wprowadzane są systemy umożliwiające umówienie się na wizytę w urzędzie. Przykładem takiego rozwiązania jest także – Internetowy System Rezerwacji Kolejek wdrożony w mieście Częstochowa.

Nigdzie w naszym kraju nie jest tak aby sprawy załatwiane przez Internet stanowiły „istotną” część spraw załatwianych w danym urzędzie. Jak wynika z doświadczeń europejskich tylko wybrana część e-usług publicznych oferowanych przez JST ma szansę spotkać się z dużym zainteresowaniem po stronie obywateli. Badania w tym zakresie, prowadzone od kilku lat pokazują że dużo większym zainteresowaniem cieszą się usługi pozwalające na elektroniczny kontakt z placówkami służby zdrowia [e-Zdrowie] niż usługi realizowane przez urzędy samorządowe [e-Administracja]. Konkludując nie ma szczególnych przesłanek aby zakładać że usługi e-Administracji w przyszłości będą stanowiły większość usług realizowanych przez jednostki administracji publicznej.

Problemem w niewielkiej liczbie kontaktów na linii urząd – obywatel jest niewielki dostęp do Internetu mieszkańców naszego terenu. Z drugiej strony urząd nie powinien ingerować w sprawy dostępu do Internetu, by nie zaburzać lokalnej konkurencji pomiędz

Wśród przykładów JST, które posiadają własne sieci dostępu do Internetu należy wskazać miasta Rzeszów a także mniejsze miejscowości jak Czudec czy Baranów Sandomierski (woj. podkarpackie). Świadczenie dostępu do Internetu przez JST nie powinno rzecz jasna w żaden sposób zaburzać rynku operatorów na terenie konkretnej gminy. Aby tak się nie działo zakres usługi (transfer Internetu, rodzaje możliwości korzystania z sieci) są odgórnie ograniczane. Rozwiązaniem jest ograniczenie prędkość łącza internetowego, jaką można uzyskać przy korzystaniu z hot-spota do 256 kbit/s dla przeglądania stron internetowych WWW, wysyłania i odbierania poczty oraz przy korzystaniu z komunikatorów. Ograniczenia w prędkości dotyczą ściągania dużych plików i połączeń P2P [ Pear to Pear]. Jednocześnie, ograniczenia nakładane przez JST jako operatora publicznej infrastruktury dostępu do Internetu mogą się wiązać z niemożnością korzystania z części zasobów dostępnych w sieci Internet. Przy tego typu ograniczeniach, operatorzy świadczą usługi o wyższych parametrach zapewniających większy komfort korzystania z sieci Internet niż ten oferowany przez JST.

Jak można sfinansować przedsięwzięcia jednostek samorządowych działających w różnych województwach? Czy jeśli samorząd jako lider złoży projekt w swoim województwie, w drugim województwie on też może być częściowo realizowany?

Ze środków Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka [PO IG] mogą być realizowane ponadregionalne projekty inwestycyjne. Ponadto taka współpraca jest możliwa w szerszym kontekście tj. w ramach projektów międzynarodowych. W ramach działania 5.2.1 Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki [PO KL] także istniej możliwość realizacji ponadregionalnych projektów ”miękkie”, których celem jest podnoszenie jakości oraz zwiększanie dostępności usług publicznych świadczonych przez urzędy administracji samorządowej lub też szkolenia ogólne i specjalistyczne (stacjonarne i na odległość) dla kadr urzędów administracji samorządowej. W takim przypadku wnioskodawcą może być zrzeszenie JST lub porozumienie JST a obszar realizacji projektu może wykraczać poza teren jednego województwa. Najbliższy nabór projektów w ramach działania 5.2.1 PO KL planowany jest na IV kw. 2010 r.

Przymierzamy się wraz z kilkoma sąsiednimi gminami do realizacji projektu z zakresu rozbudowy infrastruktury teleinformatycznej w urzędzie. Jakie zadania spoczywać będą na liderze przedsięwzięcia jeśli projekt finansowany będzie ze środków UE? I jakie

Szczegółowej odpowiedzi można udzielić w momencie kiedy określone zostanie konkretne źródło finansowania czy współfinansowania ww. projektu. Generalną zasadą jednak jest że koordynator projektu  ponosi odpowiedzialność za rozliczanie projektu, reprezentowanie konsorcjum w relacjach z instytucją odpowiedzialną za przeprowadzenie konkursów (Instytucją Pośredniczącą), oraz  odpowiedzialność za całokształt projektu. Obowiązki koordynatora i partnerów są ostatecznie zdefiniowane w umowie konsorcjum będącej załącznikiem do umowy o dofinansowanie projektu.

Czy rada gminy musi podjąć decyzję o udzieleniu wsparcia inwestycji, w której wymagany jest wkład własny, jeszcze przed rozpoczęciem realizacji? Czy dopiero w momencie, gdy projekt uzyskał dofinansowanie? Czy uchwała w sprawie poniesienia wkładu własne

Co prawda gmina nie jest zobowiązana do realizacji projektu który nie otrzymał wsparcia z funduszy strukturalnych  i wniesienie wkładu własnego do projektu jest obowiązkiem wynikającym z umowy o dofinansowanie, jednakże planując w danym roku inwestycje które mają zostać przeprowadzone przy wsparciu funduszy europejskich należy zabezpieczyć w budżecie odpowiednie środki.

Należy przy tym pamiętać że ciężar inwestycji współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego jest na początku w całości ponoszony przez gminę, która dopiero po sporządzeniu wniosku o płatność otrzymuje refundację kosztów już poniesionych, w wysokości odpowiadającej procentowej wartości dofinansowania. Okres jaki upływa pomiędzy poniesieniem kosztów a zwrotem części wydatków jest trudny do określenia i zależy od przyjętych przez nas okresów rozliczeniowych, pomyłek we wnioskach o płatność oraz od procedur administracyjnych, itd. Wobec powyższego zalecamy aby lider projektu zabezpieczył środki równoważne wszystkim kosztom projektowym w danym roku.

Jednostki samorządu terytorialnego najczęściej nie posiadają odpowiedniego doświadczenia, a nawet wiedzy w zakresie wdrażania projektów społeczeństwa informacyjnego. Czy wobec tego powinny szukać wsparcia zewnętrznego, które wypełniłoby tę lukę? Jakie

Pracownicy JST nie są zobowiązani do posiadania dziedzinowej wiedzy w zakresie realizacji projektów społeczeństwa informacyjnego. Już od wielu lat w krajach europy powszechnym jest korzystanie z usług doradcy zewnętrznego który wspiera samorząd w realizacji ww. projektów. Środki na sfinansowanie działań doradczych mogą być uwzględnione w budżecie projektu planowanego do realizacji jak również mogą zostać wygospodarowane z budżetu gminy. Źródło finansowania zależy od modelu i przedmiotu współpracy i w zależności od tego czy mówimy o doradztwie przy realizacji konkretnego projektu czy o stałym wsparciu doradczym o charakterze strategicznym. Jeśli kwestia dotyczy  konkretnego projektu można zawiązać konsorcjum z doświadczonym partnerem, lub też zlecić wykonanie specjalistycznych prac zewnętrznej firmie, instytucji lub innemu podmiotowi posiadającemu niezbędne kwalifikacje.

Czy w trakcie realizacji projektu dopuszcza się możliwość zmian w zapisach dotyczących finansowania (np. przesunięcia środków), jak też wartości przyjętych mierników (wskaźników)?

Możliwości przesunięć środków budżetowych w ramach konkretnego projektu zależy od zasad jakie zostały ustalone w dokumentacji programu który jest źródłem finansowania projektu. Generalnie można założyć że w trakcie realizacji projektu możliwe jest dokonywanie przesunięć środków w ramach zadań i w pewnych sytuacjach pomiędzy zadaniami, natomiast wartości przyjętych wskaźników nie podlegają zmianie jako że ich osiągnięcie pozwala na realizację celów i osiągnięcia zakładanych we wniosku projektowym rezultatów.

Czy koszty przygotowania dokumentacji przetargowej są kosztami kwalifikowanymi? W jaki sposób należy je udokumentować, by móc dokonać ich rozliczenia?

Jeżeli koszt przygotowania dokumentacji przetargowej został uwzględniony w budżecie konkretnego projektu to jest on kwalifikowany. Jeżeli dokumentacja ta została sporządzona przed podpisaniem umowy o dofinansowanie, to co do zasady, koszt ten może być również kwalifikowany, pod warunkiem jednak, że instytucja pośrednicząca nie ograniczyła okresu kwalifikowanego wydatku – o czym powinna poinformować w dokumentacji konkursowej.

Realizujemy aktualnie projekt z PO KL. Czy środki pieniężne zaoszczędzone w wyniku procedury przetargowej można przeznaczyć na realizację innych zadań zapisanych we wniosku?

Przy powstaniu oszczędności w budżecie projektowym można dokonywać przesunięć w ramach danego zadania. Jeżeli wielkość oszczędności nie wykracza powyżej 10 % kwoty alokowanej na zadanie, możliwe jest jej przesunięcie na inne zadanie – pod warunkiem, ze nie zwiększy ono jego budżetu o więcej niż 10 %. Każda większa zmiana tego typu wymaga sporządzenia aneksu do umowy. Szczegółowy opis warunków które należy zachować przy dokonywaniu tego typu przesunięć znajduje się w wytycznych PO KL – zasady finansowania PO KL, str. 45.

Realizując projekty infrastrukturalne z działania 1.5 ZPORR konieczne było przygotowywanie raportów oddziaływania na środowisko. Czy i dla jakich projektów nadal konieczne jest przygotowanie analizy oddziaływania na środowisko? Czy jest to obowiązkowy

Zgodnie z wytycznymi Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 3 czerwca 2008 r. w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych1, raporty takie należy sporządzić w przypadku prowadzenia przedsięwzięć  znajdujących się na szczegółowej liście w § 2 rozporządzenia do dyrektywy Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne.

Jakie są zasady wynagradzania szkoleniowców/trenerów na szkoleniach i kursach realizowanych w ramach projektów finansowanych z UE?

Wynagrodzenia osób prowadzących szkolenia realizowane w ramach projektu finansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego nie powinny rażąco odbiegać od stawek rynkowych; ponieważ przeważnie są to osoby zatrudnione na zewnątrz i nie są zatrudnione w zakładzie pracy którego pracownicy są szkoleni, ewentualne przepisy dotyczące wysokości wynagrodzenia w tym zakładzie nie powinny  stanowić wyznacznika wysokości wynagrodzenia z tytułu realizacji szkolenia.

Czy niewykorzystanie środków pieniężnych zapisanych w projekcie w danym okresie jego realizacji oznacza, że one przepadają? Czy jest możliwe, żeby dokonywać przesunięć w wydatkowaniu środków, a jeśli tak, to czy i w jaki sposób należy informować instyt

Jeżeli istnieje niebezpieczeństwo wyniknięcia opóźnień w projekcie, należy powiadomić o tym fakcie – w formie pisemnej, z prośbą o wniesienie zmiany w umowie o dofinansowanie projektu – Instytucję  Pośredniczącą. Dokonywanie przesunięć w wydatkowaniu środków również wymaga zmiany umowy o dofinansowanie w formie aneksu do tejże umowy.

Interesuje mnie co można zrobić jeżeli wykonawca zadania wyłoniony w postępowaniu przetargowym nie wykonuje go zgodnie z zapisami zawartymi w specyfikacji istotnych warunków zamówienia? Czy wobec powyższego istnieje możliwość powierzenia wykonania tych

Jeżeli wykonawca zadania nie wywiązuje się z zapisów umowy, stanowi to podstawę do jej wypowiedzenia i rozpisania nowego przetargu. Skutkować to będzie jednakże opóźnieniami w harmonogramie projektowym, co oznacza konieczność aneksowania umowy o dofinansowanie.

Na jakiej zasadzie można aplikować o dofinansowanie z tym samym projektem do różnych programów i korzystać następnie z różnych źródeł finansowania?

Jedną z podstawowych zasad wsparcia finansowego ze środków funduszy unijnych jest zakaz podwójnego finansowania tych samych zdań. Postępowanie takie jest również niezgodne z polskim prawem i jest powiązane z konsekwencjami karnymi. Możliwe jest natomiast finansowanie z różnych źródeł niezależnych projektów które stanowią komponenty tworzące jedną, większą całość, np. w wyniku prac wdrożeniowych prowadzonych w ramach programu Konkurencyjność i Innowacje przeprowadzone zostaną testy pilotażowe prototypu usługi elektronicznej, w wyniku wsparcia w ramach PO IG stworzona zostanie infrastruktura ICT będąca wdrożeniem rozwiązań pilotażowych, w wyniku realizacji kolejnego projektu – tym razem finansowanego z PO KL – odbiorcy tej usługi w wyniku szkoleń w których będą uczestniczyć, zapoznają się ze sposobami korzystania z niej.

Organizacje pozarządowe wydają się być uprzywilejowanymi w rozdziale środków Unii Europejskiej, ale w praktyce jest tak, że nawet w projektach realizowanych w PO KL, czyli gdzie jest 100% dofinansowania, trzeba mieć własne pieniądze żeby działać. Ten p

PO KL jest jedynym znaczącym krajowym źródłem finansowania które pozwala na pokrycie 100 % kosztów ponoszonych w projekcie. Po podpisaniu umowy, jak doświadczenie pokazuje - w terminie 4 do 6 tygodni – instytucja pośrednicząca przesyła zaliczkę, po wydaniu i rozliczeniu 70 % pochodzących z niej środków wnioskodawca może sporządzić wniosek o kolejną zaliczkę. Sugeruje się konstrukcję harmonogramu wydatków gwarantującą zachowanie płynności finansowej, pomiędzy okresami rozliczeniowymi tzn. planowanie na etapie przygotowania projektu okresów mniejszego wydatkowania w tych okresów. Banki komercyjne, lub Bank Gospodarstwa Krajowego kredytują wnioskodawców planujących prowadzenie projektów inwestycyjnych częściowo finansowanych ze środków unijnych, jednakże dotyczy to jedynie wkładu własnego lub zabezpieczenia realizacji projektu. W przypadku międzynarodowych programów pozwalających na finansowanie projektów realizowanych przez organizacje pozarządowe, również istnieją możliwości finansowania 100 % kosztów, należy jednak mieć na uwadze fakt, iż opóźnienia w przekazywaniu płatności są często jeszcze dłuższe.  

Co oznacza pojęcie „listy indykatywnej” i czy fakt, że projekt na tej liście się znajduje, oznacza, że będzie on na pewno realizowany? Jakie trzeba spełniać kryteria, aby projekt był umieszczony na tego typu liście?

Po wpisaniu projektu na listę indykatywną instytucja pośrednicząca sporządza pre-umowę na przygotowanie projektu z Indykatywnej Listy Projektów. Umieszczenie projektu na liście indykatywnej daje bardzo duże szanse na otrzymanie dofinansowania, jednakże gwarancję taką daje dopiero otrzymanie pozytywnej oceny sporządzonego później wniosku o dofinansowanie projektu.

W jakim przypadku można mówić o pomocy publicznej? Komu jest udzielana pomoc publiczna?

Pomocą publiczną jest wsparcie udzielane przedsiębiorstwu, o ile jednocześnie spełnione są następujące warunki:

  • jest przyznawane przez Państwo lub pochodzi ze środków państwowych
  • udzielane jest na warunkach korzystniejszych niż oferowane na rynku
  • ma charakter selektywny (uprzywilejowuje określone przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa albo produkcję określonych towarów),
  • grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi UE.

Jaka jest możliwość współpracy JST z firmami operatorskimi w zakresie dostarczania Internetu?

Zasady współpracy pomiędzy operatorami oraz JST regulowane są zazwyczaj indywidualnymi umowami jakie są zawierane pomiędzy samorządem a operatorem Internetowym/telekomunikacyjnym i dotyczą zasad świadczenia usług przez operatora na rzecz JST. Możliwa jest też współpraca pozwalająca na realizację wspólnych przedsięwzięć których celem jest np. zapewnienie dostępu do Internetu przez JST i prywatnego przedsiębiorcę  - zasady takiej współpracy warunkują zasady określone w ustawie o partnerstwie publiczno-prywatnym z dnia 19 grudnia 2008 r. (Dz. U. z dnia 5 lutego 2009 r.)

Generalnie kwestie współpracy pomiędzy JST a operatorem należy rozpatrywać w kontekście konkretnych JST i uwarunkowań z jakimi mamy do czynienia w określonej lokalizacji. Rynek operatorów telekomunikacyjnych w ostatnich latach istotnie się zmienił w wyniku czego nawiązanie korzystnej dla obu stron współpracy, której przedmiotem jest świadczenie na rzecz JST usług dostępu do Internetu przez operatora stało się coraz bardziej powszechnym zjawiskiem. W Europie od jakiegoś czasu realizowane są projekty współpracy określane mianem „win to win”, co powoduje że każda ze współpracujących  stron czerpie korzyści z zawiązanego umownie partnerstwa. 

Czy jest możliwe finansowanie projektów SI przez Lokalne Grupy Działania (LGD) poza środkami dostępnymi w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich?

LGD posiadają status stowarzyszeń więc mogą aplikować także o środki z innych programów w których podmiotami uprawnionymi o ubieganie się o środki są organizacje pozarządowe. Takimi programami są np. PO KL czy PO IG.

Czy jeśli LGD nie wpisała do swojej strategii elementu związanego z teleinformatyką, może realizować takie zadania za pieniądze otrzymane w wyniku podziału dokonanego przez służby marszałka?

Projekty, które realizowane są przez LGD powinny być zgodne z przyjętymi strategiami rozwoju lokalnego. Jeżeli w strategii LGD nie uwzględniono obszaru teleinformatyki, LGD nie ma zamkniętej drogi do aplikowania o środki. Jeżeli LGD uzna, że tematyka społeczeństwa informacyjnego (teleinformatyki) winna być uznana za priorytetową, a nie została uwzględniony w strategii można dokonać aktualizacji dokumentu. Proces aktualizacji strategii powinien być przyjmowany jako systemowy element zarządzania strategicznego obszarem na którym działa LGD, a nie jednorazową akcją. Strategia powinna być aktualizowana i korygowana pod wpływem istotnych zmian w otoczeniu wewnętrznym i zewnętrznym terenu na którym funkcjonuje LGD.

Jakie są główne kryteria oceny projektów społeczeństwa informacyjnego?

Każdy program operacyjny zawiera inne, indywidualne kryteria oceny projektów. Należy zaznajomić się z poszczególnymi programami oraz dokumentacją w której określane są m.in. kryteria formalne, merytoryczne, strategiczne dla danego programu itp. Szczególną uwagę należy zwrócić na dokumenty zawierające Szczegółowe Opisy Priorytetów Programów Operacyjnych umożliwiających finansowanie projektów społeczeństwa informacyjnego. Wśród głównych kryteriów należy wskazać zgodność z polityką horyzontalną na poziomie Unii Europejskiej jak również na poziomie krajowym. Należy też pamiętać o zasadach ogólnych które dotyczą realizacji projektów w oparciu o środki UE. Jedną z takich zasad jest zasada zachowania neutralności technologicznej podczas realizacji projektu która zakłada równe traktowanie przez instytucje sektora finansów publicznych  producentów którzy konkurują  z sobą w kwestiach technologicznych  i stworzenie warunków do ich uczciwej konkurencji.

Często podczas spotkań mówicie państwo o programie Konkurencyjność i Innowacje jako o europejskim źródle finansowania projektów społeczeństwa informacyjnego. Czego dokładnie dotyczy ten program i jak można w nim uczestniczyć?

Program Konkurencyjność i Innowacje (CIP - ICT PSP), jest to program który ma pomóc w szybszym wdrożeniu technologii informatycznych w gospodarce, w usługach publicznych (również na poziomie lokalnym) poprawić jakość życia oraz pobudzić innowacyjność poprzez zwiększenie zakresu stosowania i inwestowania w te technologie.


Istnieją 4 modele udziału w programie - to jaki model jest właściwy w danym temacie jest podawane w opisie tego tematu. Są to:

  • Projekty pilotażowe (Typ A): Konsorcjum minimum 6 partnerów, UE dofinansuje do 50% kosztów, budżet projektów wynosi od 5 do 10 mln euro. Instrument dedykowany dla administracji rządowej,  obecność samorządów i niewielkich firm w konsorcjach projektów pilotażowych typu A jest rzadkością.

  • Projekty pilotażowe (Typ B): UE dofinansuje do 50% kosztów, konsorcjum minimum 4 podmioty z 4 różnych krajów UE. Przeciętny poziom dofinansowania projektów: 2 do 3 mln euro.

  • Sieci Tematyczne: UE dofinansuje do 100% kosztów, konsorcjum co najmniej 7 podmiotów, poziom dofinansowania zamyka się w przedziale 300 do 500 tys. euro.

  • Sieci Najlepszych Praktyk: UE dofinansuje do 80 % faktycznie poniesionych kosztów, konsorcjum co najmniej 7 podmiotów, a przeciętny poziom dofinansowania wynosi od 3 do 5 mln euro.

Informacje na temat programu Konkurencyjność i Innowacje dostępne są na stronie internetowej
www.cip.gov.pl

Kto może uczestniczyć w programie CIP - ICT PSP?

Celem Programu jest nawiązywanie współpracy Jednostek Samorządu Terytorialnego oraz Małych i Średnich Firm której rezultatem będzie wdrożenie konkretnych rozwiązań technicznych lub systemowych przyczyniających się do budowy Europejskiego Społeczeństwa Informacyjnego. W Programie CIP - ICT PSP mogą w związku z tym uczestniczyć w pierwszej kolejności przedstawiciele europejskiego przemysłu z sektora ICT, innowacyjne Małe i Średnie Przedsiębiorstwa oraz podmioty lokalnej regionalnej i centralnej administracji publicznej. W Programie mogą uczestniczyć jednostki z siedzibą w krajach członkowskich UE oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), krajach stowarzyszonych, oraz w krajach Bałkanów Zachodnich.

Na jakie środki można liczyć biorąc pod uwagę realizację projektu w oparciu o program Konkurencyjność i Innowacje?

Dofinansowanie naszych działań waha się od 50 % do 100 % (w przypadku "Sieci tematycznych"), a kwota wsparcia UE może wynieść nawet 5 mln €, należy jednak pamiętać że środki te muszą zostać podzielone pomiędzy wszystkich członków konsorcjum. Biorąc pod uwagę fakt, iż w praktyce konsorcja składają się często nawet z 10 i więcej partnerów, musimy liczyć się z tym że otrzymamy część dotacji która będzie proporcjonalna do naszego wkładu w prace projektowe.

Czy w ICT PSP dofinansowanie UE będzie wynosić 80% kwoty netto poniesionych kosztów (bez VAT)? Czy można stosować ryczałtowe koszty na diety, dojazdy, czy koszt hotelu przewyższający kwotę limitu dla danego kraju w pełnej wysokości będzie uznany za koszt k

W przypadku gdy VAT jest kosztem kwalifikowanym (udowodnimy że nie możemy go odzyskać) jest objęty dofinansowaniem w wysokości w jakiej dla danego typu projektu udzielono dofinansowania. Jeżeli chodzi o rozliczanie delegacji zagranicznych (istotna część kosztów szczególnie w przypadku projektów typu "Sieć tematyczna"), stosuje się metodę rozliczania kosztów jaka jest przyjęta w Państwa organizacji, tzn. jeżeli stosują Państwo diety ryczałtowe, w tym wypadku również je się stosuje. Proszę się trzymać stawek na nocleg i diety dla danego kraju.

Proszę o wyjaśnienie pojęcia "osobomiesiąc" które spotykamy w dokumentach projektów finansowanych ze źródeł Unii Europejskiej.

„Osobomiesiąc” należy rozumieć jako czas pracy na pełny etat jednego pracownika w ciągu 1 miesiąca. Można je dzielić np. na 2 osoby, co umożliwi zatrudnienie przez 1 miesiąc 2 osób, lub 1 osoby przez 2 miesiące; osobomiesiące przelicza się zgodnie z zasadami panującymi w Państwa organizacji, jeżeli przez jeden miesiąc osoba pracuje 160 h, to jest to informacja wyjściowa do liczenia zaangażowania pracowników w projekcie. Proszę ewidencjonować pracę przy pomocy kart czasu pracy (np. zestawienie w Excelu z liczbą dni w miesiącu w których dany pracownik wykonywał pracę na rzecz projektu).

Na jakie cele można uzyskać wsparcie w ramach programu Konkurencyjność i Innowacje?

Ze względu na różne potrzeby poszczególnych grup docelowych (administracji publicznej, sektora przemysłu, MŚP) w programie wprowadzono podział na trzy rodzaje działań:
•    zwiększenie dostępności ICT oraz umiejętności ich wykorzystywania przez użytkowników, poprawa jakości, skuteczności i dostępności usług publicznych,
•    promowanie innowacji w procesach, usługach i produktach istniejących dzięki ICT, partnerstwa na rzecz przyśpieszenia innowacji oraz inwestycji w ICT,
•    ułatwienia dostępu do usług opartych na technologiach informacyjno-komunikacyjnych, poprawa warunków dla rozwoju zawartości cyfrowej oraz monitorowanie europejskiego społeczeństwa informacyjnego.

Gdzie i kiedy należy zgłaszać wnioski projektów CIP - ICT PSP?

Konkursy w ramach programu są ogłaszane raz do roku, najbliższy zostanie ogłoszony w lutym 2011 r. a nabór będzie trwał 5 miesięcy. Wnioski składane są elektronicznie poprzez stronę internetową programu:

http://ec.europa.eu/information_society/activities/ict_psp/index_en.htm

Jakie dokumenty należy załączyć do składanego przez nas wniosku w ramach programu CIP - ICT PSP?

W odróżnieniu od krajowych programów finansowanych z funduszy strukturalnych, wniosek wypełnia się i przesyła elektronicznie za pośrednictwem specjalnego generatora wniosków. Nie jest wymagane wysyłanie wniosku ani jakichkolwiek załączników (zaświadczeń, odpisów, wypisów itd.) w formie papierowej.

Z kim można szczegółowo porozmawiać na temat uczestnictwa w programie?

Szczegółowych informacji na temat programu ICT PSP udziela Stowarzyszenie „Miasta w Internecie” oraz Krajowy Punkt Kontaktowy programów badawczych UE. Zachęcamy do kontaktu:

Krajowy Punkt Kontaktowy Programów Badawczych Unii Europejskiej
ul. Żwirki i Wigury 81,
02-091 Warszawa, tel.: 022 828 74 83 
Andrzej Galik, Aleksandra Ihnatowicz,
email: cip.ict@kpk.gov.pl

oraz

Stowarzyszenie „Miasta w Internecie"
ul. Prądnicka 4/15,
30-002 Kraków, tel.: 012 633 32 53  wew. 20


Facebook Twitter NK BLIP RSS Feed 
Projekt jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego